عاشقانه ها

کاش می شد سر زمین عشق را در میان گامها تقسیم کرد کاش می شد با نگاه شاپرک عشق را بر آسمان تقسیم کرد کاش می شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز کرد کاش می شد با پری از برگ یاس تا طلوع سرخ گل پرواز کرد کاش می شد با نسیم شامگاه برگ زرد یاس ها را رنگ کرد... ...

      باز هم ترانه های ناتمام    سر گردان میان هوای پر باد و باران دلم    چه می کند این پاییز با دلم!    عجب حال و هوای عاشقانه ایست    این روزهای خنک پاییزی    نسیمی که زیر پوست صبح من می رقصد    هر چند صبح تنهایی ست    و آفتاب کوچک ظهرهایش    با تمام نبودنت    دلتنگی غروب غمناکش    و سکوت دلگیر شب هایی که:    جای خالی تو را در آغوش جستجو میکند    و این پاییز چه می کند با دل من!    یاد بارانی که روی پوست من و تو نم زد    و ما گفتیم عشق را زیر با...

قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست چه قانون عجیبی! چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی! که هر بار ستاره های زندگیت را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره کنی و خود در تنهایی و سکوت با چشمهای خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره نشینی و خاموش و بی صدا به شادی ستاره های از تو گشته جدا دل خوش کنی   و باز هم تو بمانی و تنهایی و دوری... ...

چه عاشقانه است این روزهای ابری چه عاشقانه است قدم زدن زیر باران غم تنهایی چه عاشقانه است شکفتن گلهای اقاقیا چه عاشقانه است قدم زدن در سر زمین عشق و من چه عاشقانه زیستن را دوست دارم عاشقانه لا لایی گفتن را دوست دارم عاشقانه سرودن را دوست دارم عاشقانه نوشتن را دوست دارم عاشقانه اشک ریختن را... دفتر عاشقانه ی من پر از کلمات زیبا در نثار بهترین و عاشقانه ترین کسانم... و من عاشقانه می گریم... عاشقانه می خندم... عاشقانه می نویسم... و در سکوت تنهایی عاشقانه می میرم... ...

قصه ی غم انگیز نه! غصّه ی دلگیریست؛ به خورشید غزل خوان نگاه می کنم و می خوانم ناز آفتابگردان را... نمی پوشانم دستان سرد تماشا و با تمام توان دستان گرم نفس ها را می فشارم می نشینم  به التماس دریای غروبی رنگ و می بوسم مروارید طلوعی رنگ را... می بویم  باغچه ی نمناک و در آغوش می گیرم غنچه گل سرخ را... می بینم اشک باران را و قد می کشم زیر سایه برگ نجیب مرا ببخش تقصیر من نیست می خواهم ببینم، امّا امان از دست این دنیای بی ذوق! ...

خیس از اشک به خانه برگشت ، به دروغ گفت چترم را فراموش کردم ... چه خاصیت هایی دارد این باران ... باران که می بارد دلم برایت تنگ تر می شود راه می افتم بدون چتر من بغض میکنم ، آسمان گریه ... تولد و مرگ اجتناب ناپذيرند ، فاصله اين دو را زندگي كنيم. به سلامتی زندگی ، که اگه خوش بگذره اسمش میشه " خاطره " اگه پدرت دربیاد اسمش میشه " تجربه " !! گریه رو به بغض ترجیح میدم... *کوروش بزرگ* در دنیا از سه آهنگ می هراسم: 1-صدای کودکی از بی مادری 2-صدای عاشقی از جدایی 3-صدای مجرمی از بی گناهی.....!!!! بــرخـی از احـساس هــا را بــایــد ، مــرد بــاشی ، تــا بـفهمـی ! زن بــاشی تــا ، درک کـنی ! ...